Wat wereld dierendag, overlijden en schuld met elkaar te maken hebben…

Het is al redelijk algemeen geweten dat ons gedrag en ons denken, gevormd wordt in de kindertijd. Voor ons 7 jaar zijn we een open vat voor indrukken en pakken we alles aan zonder er ons vragen bij te stellen.

Daarna komt een nieuwe fase, tot ongeveer 15 jaar, waarbij we nog steeds enorm beïnvloedbaar zijn, hoewel we al in staat zijn om voor onszelf te denken. Toch blijven we trouw aan onze directe omgeving. M.a.w. wat ouders, juffen en meesters zeggen wordt voor waarheid aangenomen. Situaties en de gekoppelde emoties vinden eveneens zonder vragen een weg naar ons onderbewustzijn.

Nu je dit weet, moet je toch even stil staan bij je rol als (groot)ouder, tante, nonkel, leerkracht, trainer,…
Ja, jij bent een rolmodel voor één of meerdere personen op deze wereldbol.

Waarom schrijf ik dit nu eigenlijk…
Omdat ik aan de alarmbel wil trekken!

In mijn praktijk zie ik dagelijks de gevolgen van deze programmering en wat het met een volwassene doet. Welke hypotheken het op een leven legt!

Gelukkig heb ik voldoende kennis om mijn cliënten te ondersteunen om die programmering eruit te krijgen. Via coaching, maar de snelste weg is via hypnose. Dus wanneer jij ergens mee vast zit door een oude hardnekkige programmering, dan maak je een afspraak! Het heeft geen zin om in je leven te blijven worstelen want dan verlies je heel veel mooie momenten.

Ik wens een wereld waar mijn job overbodig is!

Dat we kinderen een programmatie geven van vrijheid en ontwikkeling van talenten en daadkracht. Eigenwaarde en zelfrespect!

Helaas zijn we er nog lang niet en dat wil ik illustreren met een pijnlijk voorbeeld.

Deze morgen hoorde ik op de speelplaats een verontrustend zinnetje tussen 2 meisjes. Weet je vandaag is het 4 oktober. Dus is het wereld dierendag! Helaas is het zo dat er 3 jaar geleden een leerling van de school overleed en er vandaag een herdenking was. Een bijzonder droevige gebeurtenis, die zeker zijn plaats moet hebben.

Maar wat ik het meisje hoorde zeggen vond ik toch wel straf: “weet jij waarom wij geen wereld dierendag mogen vieren op school en in de klas? Omdat het vandaag de herdenkingsdag is.” Waarop dat ander meisje zei: “ja maar, het is wereld dierendag.” Dus herhaalde het eerste meisje ietwat ongeduldig: “ja maar dat mogen we niet vieren want het is de herdenkingsdag!”

Wanneer je dit analyseert, dan wordt er op jonge leeftijd aangeleerd dat dood een heel droeve, trieste gebeurtenis is en dat er in die periode geen plaats is voor plezier en geluk. Wanneer iets plezant, iets leuk, ter sprake komt, dan zal dit gevoel, door omgevingsdruk, omslaan naar schuldgevoelens.

Wat zie ik in mijn praktijk?

  • Vrouwen die zich schuldig voelen omdat ze een gevoel van geluk ervaren enkele weken na de dood van een naaste
  • Dames die zich schuldig voelen omdat ze nog rouwen
  • Vrouwen die de dood van een naaste geen plaats kunnen geven omdat ze het gevoel hebben dat ze te weinig hebben gedaan

SCHULD, schuld, SCHULD!!!

Met dat gevoel leven heel veel vrouwen. Om tal van redenen. Maar wanneer ik verder ga over het overlijden van een naaste, dan is er in onze maatschappij toch wel het een en het ander mis. En toch blijven we het steeds doen!

Denk maar eens hoe een familie zich sterk moet houden op een begrafenis. Vooral niet te veel emoties tonen want wat zouden de mensen wel niet denken.
Waarom vervangen we het zinnetje “veel sterkte” niet door “neem nu eens tijd voor jezelf, gun jezelf de tijd om te rouwen”.
We verwachten dat iedereen sterk is!
En nabestaanden krijgen geen tijd om te rouwen want er moet zoveel geregeld worden, rekeningen blokkeren, papieren blijven komen,…

Eens dat allemaal achter de rug is, is er tijd om op adem te komen.
Het normale leven wordt opgenomen, hoewel er een leegte achterblijft.

Het leven is niet meer als daarvoor want de publieke opinie staat al met tonnen commentaar klaar: “amai, die neemt het haar wel van”, “die gaat zomaar op reis”, “theekransjes en cursussen volgen, ze is precies niet meer thuis”, “die heeft precies al een ander”
Het zijn allemaal zinnetjes die tot doel hebben een schuldgevoel op te roepen!

Langs de ene kant kwets je daar de persoon mee die al te kampen heeft met een verlies, die ze op één of andere manier probeert te verwerken en in te vullen. Ja, na het overlijden van een geliefde mag je opnieuw gelukkig worden, wanneer je er zelf voor klaar bent!

Langs de andere kant zijn er ook kinderoortjes die zulke zinnetjes opvangen en waar je ongewild een programmering steekt dat een mens niet meer gelukkig mag zijn na de dood van een geliefde.

Schuldgevoelens, over welk thema dan ook, wanneer je er mee te kampen hebt, dan is het tijd om langs te komen om je ervan te bevrijden. Alle programmeringen uit je verleden, die je leven nu hypothekeren, kunnen worden omgedraaid!

Blijf er dus niet mee zitten, maar kom langs!afspraak maken met Hilde Schoonjans

 

En hé, het is wereld dierendag, dus wat ga jij doen om je huisdier te verwennen?

ENERGETIX heeft een hele mooie en goede wellnesscollectie voor dieren.
Bezoek mijn webshop! KLIK HIER

 

 

 

Aan de ouders en de familie van het overleden kindje wil ik mijn medeleven betuigen. Ik kan en ik wil me het verschrikkelijk gevoel van gemis niet voorstellen. Jullie hebben alles voor hem gedaan wat jullie konden. Woorden schieten steeds te kort, een waarom blijft achter,…