Daar sta je dan. De rugzak is ingepakt, de boterhammen zijn gesmeerd, het knuffeltje zit bovenop, en je kind zwaait je toe vanop de bus. En ineens is het stil. De drukte van het voorbereiden maakt plaats voor… leegte. En dat voel je.
Een kind dat op kamp vertrekt – dat is niet alleen een avontuur voor het kind zelf. Het is ook een oefening in loslaten voor jou als mama of papa. En hoe liefdevol dat loslaten ook is, het doet soms meer met ons dan we hadden gedacht. In deze blog neem ik je mee in dat stukje: wat gebeurt er met jou terwijl je kind op kamp is? En hoe kun je jezelf daarin ondersteunen?
De stilte in huis
Het begint vaak al zodra de bus de bocht om rijdt. Een vreemd gevoel van stilte. De gewone stemmen in huis zijn er even niet. Geen “Mamaaa, waar zijn mijn sokken?” of “Mag ik nog een koek?” En hoewel je daar soms net naar verlangt als het druk is, voelt het ineens niet meer als rust maar als gemis.
Die eerste dag is vaak het zoeken naar balans. Je wil niet te veel piekeren, maar je betrapt jezelf erop dat je je afvraagt: Heeft hij het koud? Heeft ze al een vriendinnetje gevonden? Zou hij goed slapen?
Dat is volkomen normaal. Jij kent je kind door en door. En jij weet als geen ander waar ze blij van worden, of wat hen onzeker maakt. Op kamp moeten ze dat ineens allemaal zelf doen. En dat is oké. Maar ook spannend. Voor hen én voor jou.
Vertrouwen schenken (en jezelf daarin oefenen)
Een kind dat op kamp is, groeit. Soms in één week tijd meer dan je op school in een maand ziet gebeuren. Ze leren nieuwe spelletjes, maken vrienden, spreken hun grenzen uit, en misschien proeven ze voor het eerst hutsepot met spruitjes (en vinden ze het nog lekker ook). Oké, in de zomer misschien geen hutsepot, maar je begrijpt wel wat ik wil bedoelen.
Als ouder zit je aan de zijlijn. Je mag niet mee, je kan niet controleren hoe het loopt, je hoort geen tussentijdse rapportjes. Het enige wat je kunt doen, is vertrouwen. En daar zit de echte oefening.
Vertrouwen schenken betekent: je kind het voordeel van de twijfel geven. Niet op elk moment denken aan wat er mis kan lopen, maar geloven dat het goed komt. En dat jij een kind grootgebracht hebt dat dit aankan. Want dat is zo.
En ja, dat mag gerust met een krop in de keel zijn. Vertrouwen betekent niet dat je geen emoties hebt. Het betekent dat je voelt, en tóch loslaat.
Wat doe je met de tijd die je nu hebt?
Als je kind op kamp is, komt er ruimte vrij. Praktische ruimte, zeker – minder boterhammen smeren, minder was, minder taxiritten. Maar ook mentale ruimte. En die kan je vullen.
Misschien merk je dat je ineens tijd hebt om iets af te werken wat al weken ligt te wachten. Misschien ga je wandelen, of schrijf je eindelijk die ene kaart naar een vriendin. Misschien plof je gewoon neer met een boek en denk je: ah, stilte. En ja, misschien huil je even. Ook dat is ruimte geven aan jezelf.
En dat is het mooie van dit soort momenten: je kunt ze ook gebruiken om even naar binnen te keren. Hoe gaat het met jóu? Waar heb jij behoefte aan? Loslaten geeft ook jou een kans om te herbronnen.
Absolute tip: zorg dat de kamers van je kinderen al opgeruimd zijn voor ze vertrekken op kamp! Ik maakte ooit de fout om de kamers helemaal op te ruimen wanneer de vier kinderen weg waren, maar zo echt eens grote kuis. Dat heb ik me beklaagd want ik heb in die kampweek niet veel tijd gehad om echt te genieten. Maar ja, het waren dan meteen ook 4 kamers. Dus nu moeten de kinderen voor ze vertrekken ALLES opruimen, prulletjes weggooien, alles opnieuw sorteren,…
Een druppeltje voor jou, een druppeltje voor hen
In ons gezin gebruiken we al jaren etherische oliën als ondersteuning. Niet alleen voor de kinderen, maar ook voor ons als ouders. En ik merk elke keer opnieuw hoe helpend ze zijn in deze momenten van overgang.
Voor kinderen die op kamp vertrekken, steek ik vaak een rollertje mee met Lavender of Stress Away. Een klein geurankertje dat hen aan thuis herinnert. Iets dat hen rust geeft wanneer het allemaal even veel wordt. In veel kampen is dat perfect toegestaan als het discreet gebruikt wordt. En kinderen gebruiken het intuïtief: even ruiken, even ademen, even tot zichzelf komen.
Maar ook voor ouders is dit goud waard. Want terwijl zij op kamp zijn, mogen wij thuis zacht zijn voor onszelf. Een druppeltje Frankincense op mijn hartstreek voor vertrouwen. Peppermint op mijn polsen. En Copaiba en Orange in de diffuser als de stilte net iets te luid wordt.
De Premium Starterskit van Young Living is daarvoor echt een fijne basis. Alle oliën die ik hierboven noem, zitten erin – samen met een diffuser. Je kunt ze inzetten op zoveel manieren: voor rust, voor slaap, voor het versterken van vertrouwen. Niet om de emoties weg te duwen, maar om er zachter doorheen te bewegen.
Wil je zelf ook aan de slag met etherische oliën, dan ben je vrij om te kiezen voor een merk dat bij jou past. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit naar Young Living, omwille van de kwaliteit, de transparantie en mijn jarenlange ervaring ermee.
Wanneer je ervoor kiest om via Young Living te bestellen en graag mijn begeleiding ontvangt, is het belangrijk dat je mij opgeeft als introductiepersoon en mijn lidnummer 16114238 gebruikt. Op die manier kan ik je ondersteunen bij het kiezen, gebruiken en integreren van de oliën op een veilige en doordachte manier, zowel binnen reflexologie als in je dagelijkse zelfzorg.
Ga langs mijn webshop: https://www.myyl.com/hildeschoonjans
Wat vertel je wel, en wat liever niet?
Als je kamppost schrijft, is het verleidelijk om honderduit te vertellen over thuis. Wat je allemaal gedaan hebt, hoe rustig het is zonder hen, hoe je de was eindelijk hebt ingehaald.
Maar denk even na: wat heeft jouw kind nú nodig om zich goed te voelen? Vaak is dat eenvoud, herkenbaarheid en vooral bevestiging. Dat jij aan hen denkt. Dat ze het goed doen. En dat het oké is als ze jou missen.
Vermijd zinnen als “Het is hier zo stil zonder jou, ik tel de dagen af.” Want hoe goedbedoeld ook, ze kunnen schuldgevoel oproepen. Kies liever voor: “Ik ben zo benieuwd naar al je verhalen! Geniet nog met volle teugen.”
En vergeet de grapjes niet. Een grappige opdracht in de brief. Een mopje. Een tekening. Kamppost mag licht en leuk zijn – het hoeft geen emotionele brief te zijn vol diepgang.
De thuiskomst: een ritueel op zich
Als het kamp erop zit, komt het mooiste moment: de terugkeer. Een kind met modderige schoenen, een hese stem van het zingen, en een hoofd vol verhalen. Laat hen praten. Of zwijgen. Geef ruimte.
Sommige kinderen hebben de drang om alles te vertellen, anderen laten beetje bij beetje iets los. Alles is goed. Je hoeft niet álles te weten. Luisteren is genoeg.
Vier hun terugkeer op jouw manier. Een lievelingsmaal, een warm bad, of gewoon een dikke knuffel en een zachte “ik ben blij dat je terug bent”. Dat is wat blijft hangen.
En jij?
Tot slot mag je ook even bij jezelf stilstaan. Hoe heb jij dit loslaten beleefd? Wat heb je geleerd? Wat wil je meenemen naar een volgende keer?
Soms denken we dat het ouderschap vooral draait om zorgen voor, regelen, klaarstaan. Maar soms is het ook: even achteruit stappen. Vertrouwen geven. Je handen wat lossen zodat je kind kan groeien. En in die ruimte merk je… jij groeit mee.
Veel liefs,
Hilde Schoonjans
PS: lees ook: https://hildeschoonjans.be/als-je-kind-ziek-is-staat-alles-even-stil/