Wat niemand wist, maar hoort te weten

Deze morgen stond ik weer op met een pijnlijke en stijve nek en een pijnlijke uitstraling naar mijn hoofd, vooral de rechter kant. Afgelopen weken heb ik bijna een constante pijn aan de rechter kant van mijn hoofd. Mijn oog doet vreemd, mijn neus, kaak en tanden.

Er zijn middeltjes die de pijn wat verlichten zoals een rustbril, mensen die me afgelopen weken zagen merkten het al op, drinken met een rietje, kersenpitkussen in mijn nek,… Tja, als je echt pijn hebt zoek je naar van alles. En, eerlijk is eerlijk, ook ibuprofen en paracetamol nam ik in.

De pijn is zo hevig!

Natuurlijk ook voetreflexologie op mijn eigen voeten in combinatie met de etherische olie blend Panaway. Vooral de grote tenen kregen de nodige aandacht, voor wie het graag wil weten. Panaway zit in de starterskit van Young Living. Deze kan je via mij aankopen (KLIK HIER)

Hoofdpijn oplossen - Hilde Schoonjans

Je kan iets leren van pijn en ziek zijn

Toch word ik na elke episode wijzer. Ja, je kan echt iets leren van “ziek zijn”.
Mijn lichaam is aan het schreeuwen, mijn hoofd staat op ontploffen en ik heb afgelopen jaren serieus op mijn tanden moeten bijten. Er zit een woede in mij en die wil er uit.

Is het verwonderlijk dat ik deze klachten heb?

Neen!

Woede: je neusvleugels gaan wijd open zodat de lucht er door kan stromen en je klaar bent voor het gevecht.

Maar omdat je niet zomaar je gal mag spuwen, heb ik lange tijd mijn lippen tegen elkaar gehouden, mijn mond gehouden en serieus op mijn tanden moeten bijten!

Er ligt van alles op mijn lever en ik voel me zo machteloos omdat ik weet dat het zoveel beter kan maar de personen aan wie ik het signaleerde er niets aan veranderen.

Dus na lang wikken en wegen schrijf ik deze blog!

Naar de buitenwereld toe heb ik lang gezwegen, maar het vreet aan mij. Vooral omdat ik zie dat er doorheen de jaren niets veranderd is. Ik hoop dat meer en meer mensen bewust zijn van wat er allemaal onder hun eigen ogen afspeelt en we samen voor verandering kunnen zorgen!

Zoveel hopeloze zaken…

Ik heb lang intern pijnpunten bloot gelegd, maar als ik merk dat er niets aan gedaan wordt sluit ik de deur en zoek ik andere oorden op. Ik wil geen energie verspillen aan hopeloze zaken.

En nu is het tijd om die hopeloze zaken, die ik ervaren heb, aan het licht te brengen!

Deze ochtend werd ik wakker met mijn pijnlijke stijve nek. Toch weer net een andere pijn dan de pijn van afgelopen tijd. Dus ging ik even snel aan het denken: “wat is er anders dan gisteren en afgelopen dagen?”

Wel, net voor ik wakker werd had ik een droom. Ik beleefde een moment uit mijn jeugd opnieuw. De reden waarom dit naar de oppervlakte kwam moest ik niet ver zoeken want gisteren hoorde ik iets over Kinrooi op de radio.

Kinrooi was de plaats waar ik op tenniskamp ging in de zomer, als kind en later ook als puber. Ik ben daar heel wat zomers geweest en mooie momenten beleefd. Ik heb daar trouwens ook leren zwemmen! Toch heeft Kinrooi voor mij ook een bittere nasmaak.

Mijn eerste gevoel van machteloosheid

In een bepaalde zomer was ik daar meer dan thuis. Ik was het ene kamp animator het volgende kamp hielp ik met de keukenploeg, dan opnieuw animator,… En om één of andere reden is, naar mijn gevoel, de volledige equipe, tegen mij gekeerd. Alleen omdat ik een relatie had met één van de twee zonen van de intendant. De roddels, de achterklap,… het werd zo erg dat ik naar huis werd gestuurd!

Dat is het eerste (tot nu toe bewuste) moment dat ik me zo machteloos heb gevoeld. Ik moet ongeveer 17 jaar geweest zijn. Hij zat in Limburg, ik in Lokeren. Dat is niet om te zeggen om snel even langs te komen en elkaar te troosten. Dat is bovendien nog in de tijd van pagina’s lange liefdesbrieven schrijven (tijdens de les) en met de GSM van een vriendin eens een berichtje sturen. Omdat ik zelf nog geen GSM had.

Na die zomer zagen we elkaar nog een paar keer.
Met de jeugdorganisatie had ik gebroken. Mijn puberhartje had flinke deuken gekregen.

Tijdens je pubertijd moet je hart natuurlijk eens breken, helemaal normaal natuurlijk!
En alle gebeurtenissen hebben gemaakt wie ik nu ben!
Een gelukkig getrouwde vrouw en mama van onze 4 kinderen.

Voor mij is het helemaal niet het gevoel: wat als dit nooit gebeurd was. Ik stel me er geen vragen bij maar ik merk gewoon dat het horen van een plaats me triggert en me katapulteert naar het verleden. Daar wil ik van af want het brengt me niet vooruit in mijn leven!

Tijd voor verandering

Om deze gebeurtenis een plaats te geven, nam ik deze ochtend mijn etherische oliën erbij en ging er bewust aan ruiken. StressAway, Lavender en Frankincense. 3 oliën die in de starterskit zitten van Young Living. Je kan hem via mij bestellen, mocht je hem nog niet hebben.

Ik liet alle emoties en gebeurtenissen naar boven komen. En niet alleen dit ene voorval kwam naar boven, maar nog heel veel andere voorvallen. Lees verder als jij klaar bent om de schone schijn langs je neer te laten glijden.

Mijn gouden trio

#MeToo kan zeker wel tellen!

Mijn eerste kamp als animator was een heel leuke ervaring. Tot ik mijn evaluatiegesprek had. Die zijn altijd op het einde van het kamp om zo groeipunten te ontdekken. De hoofdanimator, Lieven, stond recht en ik moest op mijn knieën zitten en naar hem toe kruipen in een slecht verlichtte ruimte naast het kaderlokaal. Enkel dan kreeg ik mijn evaluatie. Zo vernederend!
Ik was net geen 16 jaar, of juist 16 jaar geworden. Enfin het was in een herfstvakantie en ik ben jarig op 22 oktober. Maar je doet dat gewoon! Je bent bang dat je anders geen goede beoordeling krijgt.

Mocht iemand me dat nu opdragen zou ik me omdraaien, mijn koffers pakken en naar huis gaan. Nu heb ik veel meer zelfvertrouwen en ik weet ook dat ik steeds bij mijn ouders terecht kan bij problemen. Als je 16 jaar bent, keer je je juist af van je ouders en wil je zelfstandig zijn. Je bent nog helemaal op zoek naar jezelf.

Ik heb geen idee hoeveel ouder Lieven was, maar hij werkte als opvoeder op een school in Wetteren. M.a.w. hij zou moeten weten dat dit gedrag van hem niet door de beugel kan en dat tieners weerloze slachtoffers zijn!

Deze herinnering is er nog wel, maar ik heb de emoties errond een plaats kunnen geven. Het zit me niet meer in de weg. En Ik wil een voorbeeld zijn voor jou zodat jij beseft dat je de rol van slachtoffer nooit je leven lang moet blijven meedragen!

Kom langs in mijn praktijk en maak een afspraak, want ik help jou graag verder!

Vele jaren later

Vele jaren later… sprak ik met een collega die als hobby mee ging als hoofdanimator met dezelfde jeugdorganisatie waar ik als kind en tiener aan verbonden was. Ze was dol enthousiast en ze zei dat de organisatie nog op zoek was naar hoofdanimatoren. Dat leek me wel leuk want onze kindjes mochten ook deelnemen aan het kamp.

Dus, ik op gesprek, alles was in orde en ik mocht mee als verantwoordelijke voor de animatoren.
Voor de accommodatie, eten,… was een andere verantwoordelijke, wat in deze organisatie benoemd wordt als intendant.

Daar alleen al kan ik boeken over schrijven.

Ik heb samengewerkt met meerdere intendanten en die samenwerking was prima. Maar deze twee rotte appels wil ik wel even in de kijker zetten aangezien deze nog steeds actief zijn in deze jeugdorganisatie en bovendien actief zijn als leerkrachten in het middelbaar onderwijs.

De eerste rotte appel

De eerste is Joachim. Op dat moment 29 jaar.

Ik deel enkele stukken uit mijn mail van 2015 aan de hoofdverantwoordelijke van de jeugdorganisatie.

“Zondagavond heeft Joachim nog een broodautomaat gezocht omdat er te weinig brood was voor zowel het avondeten als het ontbijt van de animatoren. Voor zichzelf had hij een eitje gebakken en at dit smakelijk op in het bijzijn van de animatoren.”

“Een aantal zaken niet in orde. Zo zaten de vuilbakken overvol. Deze werden gedurende de week niet geledigd. Het zelfde verhaal voor de vuilbakken in de toiletten op de eerste verdieping. Er was bijzonder weinig WC papier en elke dag moesten we WC papier bijvragen.”

“De drank voor de animatoren liet hij me op een plaats zetten, verzetten in een zaal waar we eigenlijk niet mogen komen, om enkele uren later te zeggen dat ik die opnieuw moet verzetten.”

“De eerste nacht was het een aantal animatoren opgevallen dat er regelmatig een schemerend licht passeerde in de gangen en buiten de gebouwen. De nacht erna bleek dat Joachim met een zaklamp om 1 uur ’s nachts in de gangen van de vrouwelijke animatoren ronddwaalde. Een vreemd fenomeen vonden wij.”

“Tijdens het middageten kregen de kinderen enorme porties eten voorgeschoteld, terwijl vele animatoren het met een kinderportie moesten stellen. Wanneer de animatoren een extra portie vroegen, klonk het doodleuk: ‘wij, de keuken, wij moeten ook nog eten hoor’. Hoewel er dus grote hoeveelheden voedsel in de vuilbak verdwenen, kwamen vele animatoren met honger van tafel. Eén der dagen vroeg een animator achter ‘een grote portie, omdat ze grote honger had’. Uiteindelijk kreeg deze persoon een bord eten voorgeschoteld om u tegen te zeggen.”

“Een vrouwelijke animator ging om eten en zei snel: ‘ik heb nog geen gehad’. Joachim maakte hiervan: ‘ik heb nog geen gat’ en keek in een zaal vol deelnemers overdreven naar het achterwerk van de jongedame in kwestie. Een opmerking die op dat moment zeer ongepast was. De animator antwoordde geaffronteerd dat ze het over het eten gehad, waarop hij nonchalant antwoordde ‘dat hij toch eens kunnen kijken had’.
Dit valt onder seksuele intimidatie van een minderjarige! Zij is 17 jaar, terwijl Joachim 29 is.”

“Animatoren mochten ’s avonds eten op commando. Dit heb ik kortgesloten door te zeggen dat mijn animatoren geen honden zijn en met respect behandeld worden.”

“ ’s Avonds na de kaderanimatie, bleek uit de weerspiegeling van de ramen dat Joachim al 20 minuten het gesprek van de animatoren stiekem aan het ‘afluisteren’ was.”

“Om water buiten te nemen moet een kraantje in de refter open gedraaid worden. Dit verloopt niet zo makkelijk en Joachim was de animatoren aan het uitlachen i.p.v. hen te helpen de kraan dicht te draaien.”

“Ik betreur het bijzonder dat het zo is moeten lopen. Mijn visie is dat CL en intendant elkaar ondersteunen om een zo fijn mogelijke ervaring te hebben voor de deelnemers, het kader en ook zichzelf want het is tenslotte vakantie voor iedereen.

Op dinsdagnamiddag zag ik het echt niet meer zitten! Deels ook na een telefoon met Willem die ik aan de lijn had i.v.m. de bussen. Hij vroeg hoe het hier was maar blokte al vrij snel het verhaal af want dat was zo afgesproken met Gunter en dat was nu eenmaal zo. Op maandag had ik ook al een visje geworpen dat het hier niet optimaal verliep maar ook dat werd snel van tafel geveegd. Persoonlijk is mijn vertrouwen in Willem verder te zoeken dan goed is om optimaal te werken omdat alles door hem wordt geminimaliseerd en geen opvolging krijgt.

In elk geval kon ik met Michelle goed praten. Ze zei me verschillende keren: “je zal zien, volgende week met Gunter wordt alles beter.”

Kanttekeingen

Je zal wel begrepen hebben dat het een rot week was.

Nog even erbij vermelden, Willem is één van de personen die regelt dat alles goed verloopt vb. materiaal voorzien voor de thema’s, knutsel- en spelmateriaal,… Hij is ook de persoon die contact heeft met de busmaatschappij. De kinderen konden rechtstreeks afgezet worden of kinderen van wie de ouders bij de Vlaamse overheid werken kwamen met de bus.
OMG! Die bussen. Ofwel kwamen ze niet, waren ze te klein, soms kwamen de kinderen met de taxi omdat er geen bussen besteld werden,…

Tja en als je dat een ganse zomer mee maakt dan ga je al eens je beklag doen…
En dat hebben ze natuurlijk niet graag!
Zelfs al hou je het intern!

Michelle is een Franse dame die hielp in de keuken. Zij nam de rol van kokkin voor zich. Want er werd wel vers gekookt. Met een kanttekening erbij dat vers gekookt niet gelijk staat aan gezond eten. Op eten wordt heel wat uitgespaard!

De tweede rotte appel

Gunter is de andere intendant die ik in de kijker wil zetten.

In vergelijking met Joachim speelde Gunter vuil spel. Met hem was ik al enkele malen op kamp geweest. Ook in de formule van dagopvang voor de deelnemers/kinderen, de animatoren blijven ter plaatse slapen.

Gunter is een veertiger, alleenstaande man en zoals eerder geschreven ook een leerkracht in een middelbare school. In het begin hadden wij een goede samenwerking maar door een aantal weken samen door te brengen zie je dingen… Hij is veel leper en maakt zichzelf sympathiek maar…

Om je een voorbeeld te geven. Ik was de persoon die verantwoordelijk was voor de animatoren. Alcoholgebruik kan, maar moet niet aangemoedigd worden. Bovendien ben je als volwassene wel verantwoordelijk voor anderen hun kinderen want de animatoren zijn 15 tot 18 jaar.

Ik was de ambetante hoofdanimator! Na de voorbereidingen voor de volgende dag ging Gunter bij de jongeren hangen en gaf hen drank. Foto’s mochten van hem niet genomen worden. Op bepaalde momenten was het zelfs zo dat Gunter buiten ging zitten met zijn drankje en dat de animatoren gewoon bij hem gingen hangen. Zelfs nog voor dat ze hun spullen van die dag hadden opgeruimd, noch hun voorbereidingen deden.

Dat kon maar niet in mijn hoofd… Dus ik liep daar lastig om en ik was de zaag. Animatoren bleven tot een stuk in de nacht op en waren uitgeput tegen het einde van de week!

Kijk, als ik 25 euro moet betalen voor een dag opvang, per kind dan wil ik daar kwaliteit voor. Niet gewoon opvang maar knutselwerken, toneelspelen, dansjes, sport en spel,… Ondertussen is het al 32 euro! En meer dan de helft van de dag stond al ingepland als vrij spel of eten.

Enfin, Gunter kon wel goed overweg met de jongeren.

Lees dit zeker!

Vooral met de jongens… En ik mag geen beschuldigingen doen en dat ga ik ook niet doen maar ik wil wel een feit meegeven. Meermaals sliep een jongen op zijn kamer en dat terwijl er in andere ruimtes vrije bedden of matrassen waren.

Ik begon dit wat vreemd te vinden…

En de druppel was toen er bij Gunter op een dag meer dan 1000 euro zou gestolen zijn. Het exacte bedrag weet ik niet meer maar wel alle opschudding errond. Dit geld was hij gaan afhalen van de bank om de uitbetalingen te kunnen doen van de animatoren. Want er is wel een vrijwilligersvergoeding. Dus opeens was dat geld volgens hem weg. Daar is de rest van de dag veel theater rond gemaakt, boze gezichten,…

De volgende dag stond ik op, laatste dag van het kamp en hij vertelde dat de politie nog is langs geweest en dat hij ook nog naar het politiekantoor moest,…

Wat toch wel vreemd is, is dat ik geen politie gezien heb, niet werd gevraagd voor een aanvulling op het dossier,… Wetende dat ik de verantwoordelijke was van de animatoren en die bewuste middag een uurtje op mijn bed gaan liggen ben. Ik had er al een ganse zomer opzitten en was op dat moment zwanger van Tiechje. Ik was doodmoe, mijn voeten waren olifantspoten want het was een warme zomer!

Zo bizar… en toen ik thuis kwam hebben we een bevriende politieagent gevraagd of daar melding van gemaakt is. Er was niets over terug te vinden!!! Vanwaar dat theater???

Die laatste dag van de zomervakantie was alles al opgeruimd, we hadden amper nog materiaal voor de kinderen, we hadden een beperkt ontbijt want volgens Gunter was alles al weggestoken. Maar toen ik in de keuken kwam zaten Gunter en Michelle met haar kinderen te smullen van cornflakes, boterhammen met choco,… De animatoren en ikzelf hadden afgedaan!

Ik heb geen idee wat daar allemaal achter zat!
Maar voor mij was het duidelijk: dit is niet meer de manier om mijn vrije tijd door te brengen!

Reflectie

Als ik op die periode terugkijk als hoofdanimator, in die jeugdorganisatie noemen ze het centrumleider, dan kan ik zeggen dat ik mooie momenten heb mee gemaakt, zeker wel mooie vakanties. Maar ook helse momenten! Omdat er niet alleen bespaard wordt op eten, maar ook op animatoren.

Concreet: je hebt 3 verschillende themakampen op één locatie. De capaciteit voor die locatie is vb. 40. Het aantal animatoren is bepaald op 1 per 8 deelnemers. Dan heb je 4 met wat geluk 5 animatoren voor 3 groepen. Als je dan een groep hebt met een geplande uitstap, tja… Gelukkig is er nooit iets ernstig voorgevallen. En een stagiair is ook een animator hé!

Tekort aan animatoren

Maar dan komt er nog eens bij dat er per groep toch wel een aantal bijzondere kinderen waren. Enerzijds ADHD en ADD kinderen, maar de moeilijkste kinderen waren de autistische kinderen. Die kregen te veel prikkels en ik ging op kamp met een beperkt animatorenaantal. Dat was onverantwoord!

Animatoren zijn opgeleid om animatie te geven aan een groep kinderen. Kinderen die je zou kunnen omschrijven als een “gemiddeld” kind. Maar als je weglopers in je groep hebt, dan sta je met je handen in het haar. Ja, dat zijn lieve kinderen, als ze onverdeelde aandacht hebben, maar dat kan je niet geven op kamp.

Bovendien minimaliseren heel wat ouders de uitbarstingen van hun kind en als je de medische fiches leest zijn het allemaal lieverdjes. Bel je naar de ouders om een situatie voor te leggen en advies te vragen over hun kind dan merk je dat de ouders hun handen vol hebben met hun kind. En dat is dan nog zacht uitgedrukt van mijn kant. Schrijnende gesprekken heb ik gehad met ouders.
Die willen zelf eens rust en sturen hun kind op kamp, maar welke gevolgen het heeft voor de andere kinderen, de animatoren,… daar staan ze niet bij stil.

Onze maatschappij zou moeten inspelen op vrijetijdskampen voor kinderen met bijzondere aandacht. Ze bestaan wel al maar ook ouders moeten aanvaarden dat hun kind net iets anders is.

Mijn oprechte verontschuldigingen

Voor mij gingen er te veel zaken mis in de jeugdwerking.
Ik heb ze aangekaart, ze hebben er niets mee gedaan en dan stopt het voor mij!

Ik heb er me ziek in gemaakt, ik heb veel stress ervaren, ik ben zelf niet steeds de beste versie van mezelf geweest t.o.v. de animatoren die onder mijn hoede stonden.
Ja, ik heb ook fouten gemaakt naar hen toe. Mijn geduld was op, ik liep op de toppen van mijn olifantspoten, mijn kracht om te strijden naar verandering was op.

Mijn oprechte verontschuldigingen! En dat meen ik echt.

Ik heb veel bewondering voor ouders met kinderen die extra aandacht nodig hebben. Mijn man en ik mogen onze twee handen kussen met onze kinderen. Ja, die zijn druk bij momenten en kunnen de nodige decibels produceren.

En wanneer ze op kamp gaan (met andere organisaties) schrijf ik hun handleiding in de medische fiche. De ene moet zijn verhaal kunnen doen eer je hem een opdracht geeft, dus zorgen dat hij effectief naar je kijkt en luistert en de andere moet op tijd en stond eten en slapen of je hebt een dwarsligger. Het dwars liggen kan zelfs zijn dat hij niet wil eten maar als je hem dwingt dan is hij na een kwartier een gans ander kind. Gelukkig valt dit op kampen mee, hoorde ik meermaals. Thuis is het toch een dingetje. Vooral na school. Vandaar dat ik zorg dat het eten klaar is tegen 17 uur.

Wat hoop ik?

Dat er verandering komt!

Maar vooral ook bewustwording.

Wanneer je kind op kamp gaat: kijk of er voldoende animatoren zijn t.o.v. de kinderen, durf vragen te stellen en wees niet alleen blij omdat er nog een plaatsje is! Wees eerlijk over je kind en vul de medische fiche goed in om zowel je kind als de animatoren een leuke vakantie te bezorgen.

Wanneer je puber mee gaat (als animator): bel elke dag met je kind en pols. Er is nog héél veel werk aan de winkel #MeToo Woordspelingen, gedragingen,… Maak het bespreekbaar en zorg dat je kind zijn/haar verhaal kan doen. Geef het eigenwaarde en zelfvertrouwen zodat het de rug kan keren als het fout gaat. Maak melding bij de politie als het er los over gaat. De politie zal in eerste instantie niet veel kunnen doen behalve een PV opmaken, maar een organisatie doet er nog veel minder aan!

Bestuur van jeugdorganisaties: stop met besparen op belangrijke dingen en geef de deelnemers waar voor hun geld. Stop je hoofd niet meer in het zand en zet in op veiligheid en gezondheid. Deelnemers zijn kinderen van vlees en bloed, het zijn geen cijfers of euro-tekens, kinderen zijn geen middel om als VZW een vastgoedimperium uit te bouwen!

Lieve mensen, doe je ogen open en kijk! Durf te denken voor jezelf!

Klopt het wel wat allemaal rondom jou gebeurt?

We zitten zo te kijken naar de rest van de wereld en hoe erg alles is, dat we blind zijn voor wat er onder je neus gebeurt.

We kijken naar de wereld maar zijn blind

Ik vervloek het soms

Verdorie, ik vervloek het soms dat mijn man en ik zo intelligent zijn om pijnpunten te zien. Oogkleppen heb ik niet gekregen van mijn ouders.

Maar organisaties hebben mij eigenlijk niet graag, dat is wel gebleken en daar trap ik niet meer in!

Wij zien te veel en denken te veel na. En het ergste van al is: wij doen onze mond open!

Maar dan botsen we op een muur! En de frustratie groeit!

Dus de frustratie van die jeugdorganisatie hoop ik bij deze voor mezelf getransformeerd te hebben. Komende dagen ga ik zeker nog aan de slag met mijn etherische oliën. Mijn hoofdpijn is gedurende het schrijven van deze blog uitgebleven!

Nu ik het naar buiten heb gebracht hoop ik dat er verandering komt. Jij leest het alvast, en dat doet me plezier want jij kan ook denken voor jezelf!

Ja, dat is soms lastig!

Maar wil ik of jij een leven lang anderen blindelings volgen?

Neen, dat wil ik niet en dat wil ik eigenlijk ook niet voor onze kinderen.
Hoe sta jij er tegenover?

Waar wens ik nog verandering in?

In het bewustzijn over het belang van degelijk onderwijs.

Vreselijk om te zien hoe het onderwijs achteruit gaat. En het ergste van al is dat we het allemaal weten maar er niets aan doen.

School en onderwijs gaat achteruit

Ik maak me zorgen om de toekomst van mijn kleinkinderen en achterkleinkinderen. Want deze kinderen zullen onderwijs krijgen van de kinderen die nu op de schoolbanken zitten. Al vraag ik me af welke kennis er nog zal doorgegeven worden… Spelling hoeft niet!

Stel je eens voor dat de konttekst belangrijker wordt dan de spelling. Denk dat we nogal verast zullen worden. Herlees nu eens de twee vorige zinnen a.u.b. Laten we hopen dat ik “context” bedoelde of staat het lichaam al zodanig vol met tatoeages dat onze kont ook vol moet gezet worden?
En het blijft toch een andere betekenis “verast” of “verrast”. Ik word liever meerdere keren in mijn leven aangenaam verrast en slechts één keer verast.

Heb jij al eens een tekst gelezen die vol staat met schrijffouten? Ik kan je verzekeren dat het best veel focus vraagt en enorm vermoeiend is.

Ja, op de schoolbanken zitten onze artsen, advocaten, bestuursleden, verplegend personeel, onderwijzers, schrijnwerkers,… van morgen.

Ik had het net over spelling, maar zullen we het nu even hebben over wiskunde. Waar kinderen eerst leren schatten i.p.v. dingen correct uit te rekenen en vervolgens een controlesom te maken. “Ja mevrouwtje, die kast, ik schat dat ik die kan bouwen maar het steekt hem niet op een centimeter veronderstel ik en goed scheef is ook niet lelijk!”

Concentratie… Dat wordt zwaar overschat. Laat kinderen zijn wie ze zijn en al de voorbij vliegende vliegen, ze zijn toch zo boeiend. Een boek lezen, er een bespreking van maken. Sorry, staat niet in het leerplan en dus hoeven kinderen dat niet te doen. Waarom heb je nog concentratie nodig???

Jep, die chirurg van morgen zit vandaag op de schoolbank vliegen te tellen. Dat is helemaal oké, want het welzijn van het kind is veel belangrijker dan de overdracht van kennis. En de anesthesist is aan het schatten welke middelen goed zouden zijn en maakt een ruwe schatting van de benodigde hoeveelheid.

We kunnen er mee lachen… Maar het is zo triest!!!

En wat is nu het belang van kunst, van geschiedenis, van al die onnozele vakken?
Deze leggen een basis waarop je verder kan bouwen als je ouder wordt. Als kind kan je massa’s kennis vergaren op relatief korte tijd. Dus hoe breder die kennis hoe beter, toch?

Natuurlijk hoeven kinderen niet alles leuk te vinden.

Maar de school is een voorbereiding op het volwassen leven!
Dat vergeten we!

Als wij nu overal licht over gaan en niet meer verwachten van kinderen dat de basiskennis gekend is, dan kan dit ook niet doorgegeven worden aan de volgende generatie en dan maken we de massa opnieuw onwetender!

Onwetendheid brengt armoede!

Onwetendheid brengt armoede!
We zijn nu bezig met de hoeveelheid kansarmen te vergroten en niemand heeft het door.

Of wil het door hebben,…

Ja, op latere leeftijd kan je nog steeds alles aanleren.
Maar geef toe dat het gemakkelijker is als je al een basis hebt om op terug te vallen.

Wat kan ik me ergeren aan het onderwijs!
En het ergste van al is dat ze hun eigen put delven.

Doorgaans zijn onderwijzers mensen die houden van structuur en rechtlijnigheid.
Spreek je hen aan over verandering en ze slaan helemaal tilt.

Waarom kunnen onderwijzers niet gewoon doen wat ze moeten doen met de structuur en rechtlijnigheid die ze van nature hebben. Waarom horen scholen geen kennis meer door te geven? Discipline valt weg op school en eigenlijk in de volledige samenleving!

Is het dan verwonderlijk dat leerkrachten uit vallen wegens ziekte?

Wij hebben onze kinderen veranderd van school!

Echt ik werd zot van de school waar ze gingen. Daar was de structuur totaal verloren. Elke leerkracht deed zijn/haar eigen ding. De directie wisselde op korte tijd 3 keer…

En dan vragen mensen zich af waarom wij onze kinderen veranderden van school???

Ik ben blij dat we de sprong gewaagd hebben!

Zou jij werken in een bedrijf waar 30% van je collega’s ziek zijn en waar de directie wisselt en nog eens wisselt? Een bedrijf met een ziekteverzuim van 30% is geen gezond bedrijf! En al helemaal niet als de directie/management zo snel wisselt.

Wel, wij willen ook niet samenwerken met zo een bedrijf!
Maar wel met een bedrijf, in dit geval een school, met een visie.

De school nu heeft zeker ook haar minpunten. Na twee weken kan ik er al 2 opnoemen.

  1. De middagtoezicht is dubbel zo duur (gebeurt nu wel door pedagogisch geschoolden)
  2. Voor het oudercontact van 4 kinderen moeten we 3 avonden naar school gaan

Ik had eerst geschreven dat ik er drie kon opnoemen, maar neen, ik heb de 3 veranderd in 2. Er kwam echt geen derde punt naar boven.

De gebruikte werkboeken zijn overzichtelijker, de kinderen hebben een gelijkaardige schoolagenda, de directrice stuurt elke week een overzichtje van wat komen zal, de speelplaats is ruimer en er is een grote speelweide, de klassen zijn heerlijk verwarmd, voldoende toiletten op school, plannen om extra uit te bouwen, voldoende personeel en vervanging indien nodig, de directrice staat achter haar school en er is een wisselwerking tussen leerlingen-leerkrachten-directie, schrijffouten worden verbeterd op toetsen ongeacht het vak, leerkrachten en directie sturen mails zonder fouten en in een degelijke zinsconstructie, er is elke dag huiswerk, kinderen lezen elke dag minstens 15 minuten een boek, na school kunnen kinderen spelen op de speelplaats, kinderen (en ouders) worden veilig overgestoken op het zebrapad voor en na school,…

Je kan je afvragen hoe ik dat allemaal weet, wel ik heb samen met mijn man bijna een uur aan de telefoon gehangen met de directrice, daarna had ik een persoonlijk gesprek met haar waarbij ik de pieren uit haar neus vroeg, ik sprak met de leerkrachten en leerlingen en dat ruim 3 uur! En tot slot ging ik nog eens met onze vier kinderen naar de school waar ik nog meer vragen kon stellen.

Ondertussen zijn we twee weken verder en geloof mij, ik kijk echt wel anders. Zelfs de kinderen zeggen dat de leerkrachten meer structuur hebben en beter les geven.

Een soepele overgang

Het was een heel soepele overgang en onze kinderen werden hartelijk ontvangen. Ze hebben allemaal nieuwe vrienden en als we naar huis gaan knuffelt Tiechje nog een paar meisjes, de jongens zie ik nog een paar vuistjes uitdelen, echt zalig om te zien!

Djurre, groter dan mij, heeft vriendschap gesloten met de kleinste jongen van zijn klas. Heel grappig om ze naast elkaar te zien, maar hartverwarmend.

In elk geval, het grote ziekteverzuim en de wissels zorgden niet meer voor de stabiele basis die mijn man en ik voor ogen hadden. Dus ook hier konden we blijven aan de genegeerde alarmbel trekken. Wij en onze kinderen zijn meer waard dan een stuurloos dobberend schip.

De doodsteek voor de mensheid

Onwetendheid en gebrek aan discipline is de doodsteek voor de mensheid in het algemeen.

De kloof tussen arm en rijk is nu meer dan ooit aan het groeien!
En heus, dat ligt niet (alleen) aan de energieprijzen of de hoge voedselkost.

De onwetenden onder ons stevenen af naar een rampzalig leven.
Je wordt je omgeving en als je omgeving niet voedend is of frustrerend werkt dan moet je een andere omgeving opzoeken die je wel ligt.

Maar je moet beseffen dat je wordt zoals je omgeving!

Hoe is het met jouw leven gesteld?

Benieuwd naar wat deze blog met je gedaan heeft…
Stuur me gerust een mailtje als het je tot nadenken gezet heeft.

Veel liefs, Hilde